Integratie Corsele De subtiele 'Integratie' van Patrick Merckaert heeft heel wat bezoekers begeesterd. Het betreden van de ruimte is inderdaad een ervaring die alle zintuigen tegelijk aanspreekt en uitdaagt tot een actieve exploratie. Het binnenste gedeelte van de ruimte blijft verborgen achter een gordijn van dun halftransparant plastic, waar de bezoeker omheen moet lopen. De plastic sluier in de ruimte vindt een echo in het fotografisch beeld van het gesluierde hoofd van een bruid. In de ruimte hoor je voetstappen waarvan je je vrij snel realiseert dat het niet je eigen stap op de plankenvloer is. Het blijkt de opgenomen geluidsweergave van een stap te zijn, lichtjes vervormd zodat het ook als het ritme van een hartslag kan geïnterpreteerd worden. In zowat alle werken die Patrick Merckaert de voorbije tien jaar realiseerde, streefde de kunstenaar naar een harmonische zintuiglijke beleving Constanten in zijn 'ruimtelijke integraties' zijn bovendien het fotografisch portret en de woorden die sec worden aangebracht. Voor het fotografische beeldmateriaal put de kunstenaar uit een bestand dat hij heeft aangelegd met foto's van beelden op televisie. Zo brengt hij met zijn fototoestel de dagelijkse stroom beelden die onze huiskamers inrolt tot stilstand. Merckaert beschouwt zijn ruimtelijke integraties als een 'heterotopie': een gezuiverde plek van waaruit we ons scherp bewust worden van de ruis, de overdadige beelden-, woord- en klankenstroom, in de wereld daarbuiten. De term heterotopie ontleent hij aan de Franse filosoof Michel Foucault. Daarmee wordt de 'andere' plaats of de plaats die afwijkt van de gewone bedoeld: een soort archimedisch punt van waaruit we de wereld kunnen waarnemen, evalueren en veranderen. Eric Bracke, Wetteren 1999